امروز صبح به امید این که توجهش رو جلب کنه، اسمم رو بهش گفتم.اما توجهی نکرد.واسم عجیبه.اگه

اون اسمش رو به من می گفت حتما برام خیلی اهمیت داشت و به گمونم از هر اسم دیگه ای واسم

 قشنگ تر بود.

خیلی کم حرف می زنه.شاید چون باهوش نیست و به این مسئله حساسه و می خواد پنهونش کنه.خیلی

حیفه که این طوری فکر می کنه،چون باهوش بودن هیچ اهمیتی نداره .

ارزش واقعی تو قلب انسانه!امیدوارم بتونم بهش بفهمونم که یه قلب مهربون و عاشق واسه انسان

بزرگترین ثروته و بدون اون حتی با داشتن هوش زیاد انسان فقیره!

نه!هیچ علاقه ای به اسم من نداره.سعی کردم ناامیدیم رو پنهون کنم اما به گمونم موفق نشدم.رفتم ساحل

خزه پوش و پاهامو تو آب فرو کردم.همیشه وقتی به وجود یه هم صحبت ،یه نفر که نگاش کنم و باهاش

حرف بزنم نیاز دارم، میام اینجا...

اون اندام سفید و دوست داشتنی که رو آب برکه نقاشی شده برام کافی نیست، اما به هر حال یه چیزی

هست و یه چیزی بهتر از تنهایی محضه!

وقتی حرف می زنم ، حرف می زنه .وقتی ناراحتم ، ناراحته و با دلسوزی آرومم می کنه.بهم می گه:ناراحت

نباش دختر تنهای بیچاره ، من دوستت باقی میمونم .

 اون برای من دوست خوبیه و تنها کسیه که دارم:اون خواهر منه!

هیچ وقت نمی تونم اولین باری که تنهام گذاشتو فراموش کنم!قلبم داشت از غصه تو سینه ام آب می شد .

با نا امیدی گفتم ، اون تمام هست و نیست من بود!اکنون رفته است!بشکن!قلبم!!دیگر توان

ادامه ی این زندگی در من نیست!!

صورتمو تو دستام گرفتم ، دیگه هیچ کسی نبود که آرومم کنه. وقتی بعد از یه مدت دستامو از رو صورتم

برداشتم، اون دوباره اونجا بود، مثل همیشه سفید و براق و قشنگ!
منم پریدم تو بغلش!

این دیگه شادی محض بود.قبلا هم شادی رو می شناختم اما این حس یه چیز دیگه بود، مث خلسه!

دیگه بعد از اون هیچ وقت بهش شک نکردم.

بعضی وقتا پیداش نمیشد-شاید یه ساعت و شاید یه روز کامل-اما من منتظر می موندم و به اومدنش

شک نمی کردم!

می گفتم:سرش شلوغه یا رفته مسافرت اما بر می گرده. همین طور هم بود:

همیشه بر می گشت ، شبای تاریک پیداش نمی شد ، چون خیلی ترسو بود، اما وقتی آسمون مهتابی بود سر

و کله اش پیداش می شد.من از تاریکی نمی ترسم، اما خب اون از من کوچیکتره و بعد از من به دنیا

اومده.بارها و بارها به دیدنش رفتم.

وقتی زندگی سخت می شه تنها پناه منه!

...